استت سون - آمارگیر سایت و اپلیکیشن

غدیر و امامت

   پیامبر (ص) فرمودند: هر آنکس که شاد می گردد که زندگی و مرگش زندگی و مرگ من باشد و با من در بهشت عدن آن بهشتی که پروردگارم آن را کاشته است باشد پس بعد از من از علی پیروی کند و با دوست داران او دوستی کند و به امامان بعد از من اقتدا کند زیرا که آنها عترت و اهل بیت من هستند و از طینت و گِل من آفریده شده اند و به آنها علم و دانش عطا شده است. و آتش بر کسانی از امت من که فضل آنان را تکذیب کنند، آن کسانی که صله ی رحم آنان با مرا قطع نمودند، خدا شفاعت مرا نصیب آنان نفرماید.

غديرخم که منطقه ای در بين مکه و مدينه است روزی شاهد تجمعی عظيم در زير آسمان باز و در زير نور خورشيد گرديد. در آن تجمع بزرگ سرنوشت آدميان رقم خورد که اگر غدير را بپذيری بهشتی می شوی و اگر آن را نپذيری جهنمی می گردی.

مگر در آنجا چه اتفاقی افتاد که اهميتی اين چنين دارد. گويا خدا چنين اراده کرده است که بشريّت را در آزمايش و امتحانی دوباره قرار دهد، آری غدير امتحانی سخت برای انسانهاست و نه تنها انسانها بلکه برای جن و انس است.

غدير را اگر بشکافيم و عمق احساس پيامبر اسلام (ص) را در آن روز نظاره گر باشيم بايد بگوئيم شادترين و زيبا ترين روز پيامبر (ص) آن روز بوده است روزی که سال ها و سال ها پيامبر اسلام (ص) در انتظار آن روز نشسته بود تا ادامه ی رسالت خويش را در آن روز مشخص و نمايان سازد.

آری اسلام آن آخرين دين الهی می خواست که در آن روز جانشين رسول و پيامبرش را ببيند و ادامه ی راه خود را تثبيت و پا بر جا کند و لطف خدا بر بندگانش را به نمايش گذارد آن نمايش در تالاری که آسمان سقفش بود در برابر ۱۲۰۰۰۰ نفر به اجراء در آمد تا آنان هر کدام مبلّغ و پيام رسانی برای فرزندان و نسلهای آينده باشند و چه زيبا بود که همه ی آن ۱۲۰۰۰۰ نفر بسوی پيامبر (ص) و علی (ع) آمدند و دست علی (ع) را فشردند و ولايت، وصايت، امامت، خلافت، و رهبری او را پس از پيامبر قبول کرده و پس از بیعت با علی (ع) به او تبریک گفتند و در حقيقت اقرار و اعتراف نمودند که امامت ادامه ی مسير نبوت است.

اما اينکه چرا آنان آن روز را فراموش نمودند و يا خود را به فراموشی زدند سؤالی است که در تجمع عظیم تر ديگر و در صحرائی ديگر و در روزی ديگر بنام محشر از آنان سؤال خواهد شد تا هر کدام به تنهائی پاسخگوی بی تفاوتی و يا مبارزه و جنگ با آن روز را باشند.

غدير، روشن کننده ی مقام امامت است و امام به دور از تعريفهای فلسفی و کلامی و لغوی و اصطلاحی به معنای خليفه ی رسول الله و يا وصیّ رسول الله است. آن کسی که پس از رسول خدا موظّف است که مردم و اُمت را رهبری کرده و اهداف رسالت را ادامه داده و آن اهداف را اجراء و عملی سازد.

امام، صفات و خصوصياتی دارد که آن صفات، او را برای بر عهده گرفتن اين وظيفه ی مهم آماده می سازد که بصورت مختصر در اين نوشتار به آنها اشاره خواهد گرديد.

دانلود نسخه pdf  غدیر و امامت