استت سون - آمارگیر سایت و اپلیکیشن

مقدمه بر شعائر امام حسين

شعائر اهل بيت عصمت و طهارت (ع) و بويژه شعائر امام ابی عبدالله الحسين (ع) كه از دير باز مورد توجه و عنايت علمای اعلام و مورد بحث ايشان بوده است از نكات بسيار مهم و اساسی اسلام و تشيع می باشد .
شعائر أهل بيت و بالخصوص امام ابی عبدالله الحسين (ع) به دو دسته  تقسيم می شوند .
دسته اول اين شعائر بخشی هستندكه در زمان پيامبر  (ص)و ديگر معصومين (ع) انجام شده است و بخش ديگر شعائری هستند كه  امروزه مردم در عزاداريهای حسين بن علی (ع)آن را به اجرا در می آورند و پس از غيبت كبری به عنوان شعار مطرح می باشند .
قبل از ورود به اين تقسيم بندی بايد به نكته ای بسيار مهم و اساسی اشاره كنم و آن اهميت اين بحث از نظر عقلی و دينی است .
 پيامبراكرم (ص) در حديث صحيحی که اين حديث از عامه و خاصه روايت شده چنين فرمودند كه: “انّى تاركٌ فيكم ما ان تمسکتم به لن تضلوا كتاب الله وعترتي أهل بيتي و أنهما لن يفترقا حتی يردا عليّ الحوض “[۱]. (من چيزی در ميان شما پس از خود به ارمغان می گذارم که اگر به آن تمسک کنيد هيچگاه گمراه نمی شويد، کتاب خدا و اهل بيتم را. و آن دو هيچگاه از هم جدا نمی شوند تا بر من در کنار حوض وارد گردند.)
و أهل بيت عصمت و طهارت، و درحقيقت جانشينان خويش را همتا و همراه و مساوی قرآن كريم آورده و ذكر كردند، پس هر آنچه كه بايد در راه قرآن و حفظ آن كتاب الهی و نشر دستورات و فرامين آسمانی انجام داد همچنان هم بايد به همان مقدار در راه حفظ و نشر دستورات و ترويج فرامين أهل بيت عصمت و طهارت كوشيد، زيرا به همان اندازه كه پيامبراكرم از ما درقيامت و دركنار حوض از قرآن و تمسّك به آن سؤال می فرمايد به همان مقدار هم از أهل بيتش و از احترام به آنان و حفظ آنان و ترويج هدف آنان سؤال خواهند نمود .
ما به خوبی می دانيم كه كلام پيامبر كلام خدای متعال و دستور ذات الهی است كه: “لاينطق عن الهوی اِن هو الاّ وحي يوحی”[۲].
(پيامبر از پيش خود سخنی نمی گويد، و هر آنچه او می گويد وحی الهی است.)
پس اگر پيامبر اكرم سفارشی به اين دو أمر مهم و گرانبها می فرمايد چيزی جز وحی الهی و سخن خدای متعال نيست .
اِعظام قرآن و بزرگ شمردن و تمسك به اين كتاب آسمانی با خواندن و عمل كردن ونشر دستورات اين كتاب مقدس آسمانی است و نيز اِعظام و تكريم أهل بيت و تمسّك به آنها با احترام به آنان و نشر كلام آنان و عمل به آن سخن های گهربار و عمل به فعل و تقرير آنان می باشد .
به اعتقاد شيعه آنچه را كه امام معصوم می گويد و عمل می كند و يا تقرير می نمايد همه مورد تأييد پيامبر و خدای متعال می باشند و درحقيقت آنان چيزی جز برنامه الهی و قوانين و دستورات خدای متعال در دستور کار خود ندارند. حال با اين مقدمه چنين می گوييم:
امام صادق (ع) می فرمايد:”فأَحيوا اَمرنا فرحم الله من أحيی أمرنا”[۳].
در اينجا دستور به احياءِ أهل بيت و أمرآنان شده است كه أمرآنان همان زنده نگاه داشتن كلام و نام و راه آنان است، که ذكر اين أمر به صورت مطلق با عدم تعيين مصداقی برای آن نشان می دهد كه ذكر و ياد و راه آنان بصورت كلی بايد تا ظهور حضرت مهدی (ع) و پس ازآن و تا قيام قيامت زنده نگاه داشته شود كه با زنده نگه داشتن آن اسلام و قرآن نيز احياء می گردد، که ذکر و ياد و راه آنان را شعار قرآن و شعار اهل بيت نيز می شود تعبيركرد .
پس مطلق شعائر أهل بيت (ع) چيزی جز ذكر آنان و به ياد آوردن أقوال و أفعال و تقارير آنان نيست با اين هدف كه راه آنان زنده نگه داشته شود و ادامه يابد و از يادها نرود تا خط صحيح الهی درجامعه حفظ گردد، که درانجام شعائر حسينی نيز هدف، حفظ دين و حفظ تشيع است و هدف، رسانيدن پیام عاشورا به ديگر نسل هاست که بوسیله احیاء آن پیام اسلام و قرآن احیاء می گردد .
تمسّك به اطلاق كلام امام صادق (ع) به ما اين امكان را می دهد كه در چهار چوب شرع مقدس آنچه را كه فكر می كنيم به احياء ذكر آنان و ياد آنان و راه آنان منجر می گردد انجام دهيم تا بدان وسيله راه أهل بيت (ع) و راه اسلام و تشيع زنده نگاه داشته شود .
بايد دانست که شعائر امام حسين (ع) در صورتی که مؤيدات شرعی پيدا کرد و مستند به سيره يا احاديث مؤيده گرديد و يا شهره عظيمه (اتفاق اکثر علماء ووجود وحدت فتوای آنان در مسئله) و عقل آنرا تأييد کرد فقط يک قضيه عرفيه نمی ماند بلکه يک موضوع شرعی می شود .
پس مسئله شعائر يک مسئله پيش پا افتاده و ساده نيست که از آن به آسانی عبور کنيم و بگذريم بلکه همچنانکه خواهد آمد يک واجب شرعی است که همچون نماز بايد به آن بهاء داد .
برای شناخت اين مسئله مهم، اين مختصر تهيه گرديد تا ارزش آن برای محبين أهل بيت عصمت و طهارت (ع) بيشتر روشن گردد .

 


[۱] وسائل الشيعة ۱۸ : ۱۵۱ أبواب صفات القاضي ب ۱۳ ح ۷۷ .
[۲] سورة النجم : ۴ – ۳ .
[۳] وسائل الشيعة ۱۰ : ۳۹۱ أبواب المزار و ما يناسبه باب ۶۶ باب استحباب البکاء لقتل الحسين ح ۲ .