استت سون - آمارگیر سایت و اپلیکیشن

لعن اعداء و قاتلان امام حسين عليه السلام

لعن قاتلان و دشمنان امام حسين عليه السلام نه تنها اشکالي ندارد بلکه استحباب هم دارد، زيرا نصوص و روايات زيادي نقل گرديده که در آن برائت و تبري جُستن از قاتلان اهل بيت عليهم السلام و استحباب لعن آنان تأکيد گرديده شده است. مثلاً در روايت صحيحي حضرت صادق عليه السلام مي­فرمايد:
السلامُ عليکَ يا أباعبدالله، السلامَُ عليک يا ابن رسول الله، لعن اللهُ من قتلک، و لعن الله من اَعانَ عليک، و من بَلغَه ذلک فرضِي به، أنا الي الله منهم بريئ .
و روايت صحيحي که حسن بن عطيه از حضرت صادق عليه السلام نقل مي­کند که آن حضرت چنين دعا مي­فرمودند:
لعن اللهَُ امّه قتلتک، و لعن الله امّه خذلتک، و لعن الله اُمّه خذلتک عنک…
و روايتي که شيخ صدوق تأکيد مي­کند که صحيحترين زيارات در نزد ايشان است و از حضرت صادق عليه السلام چنين نقل مي­کند:… لُعنت اُمه قتلتکم و امه خالفتکم و اُمّه جحدت ولايتکم و امَّه ظاهرت عليکم و امّه شهدت و لم تنصرکم، الحمد لله الذي جعل النار مأواهم و بئس ورد الواردين، و بئس الورد المورود، و الحمد لله ربّ العالمين. صلي الله عليک يا أبا عبدالله، أنا الي الله ممن خالفک بريئ ، أنا الي الله ممّن خالفک بريئ ، أنا الي الله ممّن خالفک بريئ .
پس لعن دشمنان اهل بيت عليهم السلام و قاتلان آنها و قاتلان امام حسين عليه السلام از جمله مواردي است که اهل بيت عصمت و طهارت بر آن تأکيد کرده­اند و سفارش نموده­اند و خود آن حضرات نيز اين لعن را انجام داده­اند.
و پيروان اهل بيت عليهم السلام به پيروي از امامان خود در دعاها و زيارات از دشمنان آنان و قاتلانشان تبري جسته و بر آنان نفرين و لعن مي­فرستند.
در همين مورد قرآن کريم مي­فرمايد: «اِنّ الذين يؤذونَ الله و رسولَه، لَعَنَهم اللهُ في الدّنيا و الآخره و أعدَّلهم عذاباً مُهينا»[۱] (کساني که خدا و پيامبر را مي­آزارند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت مي­کند و براي آنها عذاب شديدي را آماده مي­سازد.)
و در جاي ديگر قرآن مي­فرمايد: «والذين يؤذون رسول الله لهم عذابٌ اليم» [۲](کساني که پيامبر را آزار مي­دهند، براي آنان عذاب شديدي در نظر گرفته شده است)
مسلم و مشخص است که کساني که حسين عليه السلام را کشتند، سبب آزرده شدن پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم گشتند و مورد لعن پيامبر و مورد لعن خداي متعال قرار گرفته­اند.
و همچنين است آنهائي که در مقابل امام ابي عبدالله الحسين عليه السلام ايستادند و در کنار يزيد و ابن زياد قرار گرفتند.


[۱] سوره الاحزاب: ۵۷
[۲] سوره التوبه: ۶۱