استت سون - آمارگیر سایت و اپلیکیشن
تقسيم بندی شعائر به قديم و جديد
شعائر امام حسين (ع) به قديم يعنی آنچه كه از زبان پيامبر (ص) ذكرشده و يا أهل بيت عصمت وطهارت (ع) در زمان خودشان به آن امر و توصيه فرموده اند، و به شعائر جديد كه پس از غيبت كبری شيعه برای امام حسين (ع) انجام می دهد، تقسيم می شود .
 دراينكه شعائر امام حسين (ع) و اعظام آن فی الجمله از سوی معصومین (ع) سفارش وتاکید وترغیب شده است شكی نيست ولی بحث دربعضی از مصاديق است كه درزمان پيامبر و  امام معصوم نبوده است . پس شعائر دو دسته اند :
۱- آن دسته از شعائر مثل گريه كردن بر ابی عبدالله الحسين (ع) و فرياد کشيدن در عزای او و سياه پوشيدن بر آن حضرت و خواندن شعرهای سوزناك و يادآوردن آن مصائب، كه در زمان پيامبر (ص) يا معصومين (ع) بوده است مسلماً جائز بلكه مستحب مؤكد است، زيرا تأكيد بر آن از سوی معصومين و امرهای مكرر و پی درپی نشان دهنده محبوبيت و أهميت اين امر است .
۲- و نيز شعائر جديده كه پس از غيبت كبری و در زمان غياب معصوم شكل گرفته شده است و هم اكنون در محرّم و درروز عاشورا انجام می پذيرد مانند زنجير زدن و شكافتن سر با قمه و شمشير و از روی آتش راه رفتن، همه و همه نيز جائز و مباح می باشد .
ودليل بر آن همچنانکه خواهد آمد امر بر جزع و احياء ذكر و يادآوری مصائب حضرت أبی عبدالله الحسين (ع) و عدم ورود منع از سوی شارع مقدس، و بلكه وجود دواعی و نشانه های مشجّع و ترغيب كننده بر محبوبيت اين أعمال و وجود شهرت ومقبوليت گسترده و بزرگ در نزد فقهاء پيشين و فقهاء اين دوره و زمان مبنی بر جواز يا استحباب اين امور و وجود اطلاقات روائی مؤيده و تأييد کننده اين امور از سوی معصومين می باشد .
و از طرفی با پيدا كردن مصداق شعاريت، حفظ اين شعائر واجب می گردد همچنانكه حفظ بقيه شعائر أهل بيت و حفظ قرآن واجب است و اگر خطری متوجه اين شعائر گردد حفظ و انقاذ آن بر فرد فرد شيعه و مسلمين واجب است و يا لا أقل واجب كفائی است همچنان كه انقاذ و نجات مؤمنی که در حال غرق شدن در دريای متلاطم است  واجب می باشد .
که در حقيقت همه اين اعمال يکی هستند و يک شعار محسوب می گردند زيرا همه آنها ريشه در روز عاشورا دارند و حقيقتی از آنروز را ترسيم می کنند، برای مثال زنجير زدن داستان به زنجيرکشيدن اُسرا و با زنجير زده شدن آنان را بيان می کند، و آتش و راه رفتن بر آن به آتش کشيدن خيمه ها را به ترسيم می کشد و فرزندان معصومی را که با پای برهنه از ميان آتش عبور کردند را نشان می دهد، وهمچنين بر فرق زدن و فرق را شکافتن نمايش بارزی است از فرقهای شکافته شده اهل بيت و اصحاب با وفای آنها در روز عاشورا .